خانه تكانی ها و خرید لباس نو نوید سال جدید را می دهد. سالی كه ربیعش را با اربعین آغاز می كند. دلم می خواهد امسال، دعای تحویل را كنار شیار شلیكا با آلاله ها هم خوانی كنم. پای سفره هفت سین جبهه بنشینم و به ترافیك فصل ها بیندیشم كه مدام در گوشم پچ پچ می كند:« یوم الفصل نزدیك است». می خواهم به طبیعت اقتدا كنم، خانه دلم را تكانی دهم. غبار از پنجره هایش بزدایم و دیوارش را رنگ كنم به رنگ خدا.

خسته از هیاهوی زندگی ماشینی و مانده از خموشی لحظاتِ بی اویم. اگر این حس و حال گلوی تورا هم می فشارد و می خواهی ساعاتی را با تنهایی خلوت كنی؛ اگر به دنبال مجالی برای تحول حال هستی، بیا تا دعوت غروب فكه را اجابت كنیم. و چند روزی را به دور از چت روم های غفلت، در دنیای حقیقی بگذرانیم. پای آیه های فتح المبین بنشینیم و به روح مرده خود فاتحه ای بخوانیم. بیا با یك كوله پشتی پر از«راهت را ادامه می دهم» برویم بر سر مزار كسانی كه افسانه خون و جنون را در تك اپیزود عشق بر روی پرده حقیقت آوردند. بیا این بار دل را به یاری عقل بخوانیم شاید بتوان درك كرد ملازمه بین «از خود گذشتن» و «تا اوج خدا رفتن» را. بیا! بیا تا دعوت فكه را پاسخ گوییم. چقدر زیبا می شود اگر برگ های آغازین سررسید سال نو بوی دو كوهه و رنگ شلمچه به خود گیرد. آری رنگ شلمچه، رنگ طلائیه، رنگ شوش و فكه و بستان و چزابه. همان رنگ خدا.