☻ وقت رفتنت دستان خدا را به همراهیت خواندم و اکنون ترا بر روی دستان مردم نظاره می کنم. ☻گاه رفتنت کاسه ای آب بدرقه راهت نمودم غافل از اینکه تو خود دریا بودی. ☻وقت رفتن حتی کلمه ای هم به یادگار نگذاشتی و اکنون مردم روی تابوتت چه بسیار عریضه نوشته اند. ☻وقت رفتن تو را به خدا سپردم ولی به قدری عزیز بودی که خدا تو را به من پس نداد. ☻بازی روزگار را می بینی؟ خیابان ما را به اسم تو می شناسند ولی خودت را از روی پلاکت شناسایی کردند. ☻همیشه از القاب و پسوندها و پیشوندها فراری بودی ولی اکنون چه پیشوند برازنده ای همراهت شده: « شهید » ☻وقت رفتنت دیدگانم بنای گریه گذاشتند و اکنون تو برگشته ای ولی چشمانم هنوز از تصمیم خود برنگشته اند. ☻ آیا به یاد داری؟ وقت رفتن صورت خاکیم را پاک نمودی و اکنون من استخوانهای پاکت را خاک می کنم. ☻از خدا می خواستم که همیشه زنده باشی و اکنون تو به این مقام رسیده ای. ☻وقت رفتن دستانم را به مهر فشردی و اکنون دستانم هنوز به تکرار آن خاطره امید دارند. کاش روزی دست مرا بگیری... .

:: دست بگشا و درآغوشم بگیر شانه ام در معرض ویرانی است « عبدالجبار کاکایی »